Драўляныя будынкі ўзростам 4,5 тыс. гадоў знайшлі на поўначы Беларусі

Абноўлена:
Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Археолагі вывучаюць гістарычныя помнікі, якія цяпер знаходзяцца ў торфе пад вадой. Як праз тысячы гадоў захаваліся драўляныя канструкцыі, разбіраўся Times.by.

Беларускія археолагі на працягу многіх гадоў вывучаюць помнікі гісторыі на поўначы краіны. Асаблівая ўвага ўдзяляецца старажытным паселішчам, якія тояцца пад метрамі вады і торфу.

Непасрэдна цяпер даследуецца раскоп у рэчышчы ракі Крывінка ў Сенненскім раёне. Культурны пласт змяшчае выдатна захаваныя рэшткі драўляных будынкаў.

«Мы праводзім падводныя раскопкі на помніку Крывіна-3 – гэта стаянка ранняга этапу паўночна-беларускай культуры (сярэдзіна і другая палова III тысячагоддзя да н.э.). Яна ўзнікла падчас найбольшага зніжэння ўзроўню вады ў старажытным возеры», – сказаў загадчык аддзела археалогіі першабытнага грамадства Інстытута гісторыі Максім Чарняўскі.

У ходзе работ былі выяўлены фрагменты глінянага посуду, вырабы з дрэва і косці, упрыгажэнні ў выглядзе падвесак і пацерак.

Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Такая колькасць знаходак і іх захаванасць тлумачацца тым, што над помнікам археалогіі круглы год зверху ёсць вада і торф, якія не прапускаюць ні кісларод, ні сонечнае святло. Гэта ідэальныя ўмовы для артэфактаў з дрэва, косці, бурштыну і нават вяровак.

«Нам удалося знайсці вялікую колькасць драўляных калоў, палак і галін, з якіх была драўляная канструкцыя. Узрост яе складае каля 4,5 тыс. гадоў», – расказаў Максім Чарняўскі.

Частка драўляных калоў ляжыць у раскопе гарызантальна, а частка стаіць вертыкальна. Гэта гаворыць аб тым, што помнік паступова разбураўся па прыродных прычынах.

Археолаг растлумачыў, што ў другой палове II тысячагоддзя да н.э. клімат пачаў мяняцца, і стаянка старажытных людзей паступова сыходзіла пад ваду, пакуль цалкам не схавалася пад ёй на глыбіні двух метраў.

Унікальнасць гэтага помніка гісторыі заключаецца ў тым, што ён дае магчымасць беларускім вучоным вывучыць паўсядзённае жыццё людзей у эпоху неаліту. Таму што нідзе больш, акрамя як на «тарфяных паселішчах», вырабы з арганікі не захоўваюцца.