Драўляныя будынкі ўзростам 4,5 тыс. гадоў знайшлі на поўначы Беларусі

Абноўлена:
Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Археолагі вывучаюць гістарычныя помнікі, якія цяпер знаходзяцца ў торфе пад вадой. Як праз тысячы гадоў захаваліся драўляныя канструкцыі, разбіраўся Times.by.

Дадаць у асноўныя
крыніцы Google

Беларускія археолагі на працягу многіх гадоў вывучаюць помнікі гісторыі на поўначы краіны. Асаблівая ўвага ўдзяляецца старажытным паселішчам, якія тояцца пад метрамі вады і торфу.

Непасрэдна цяпер даследуецца раскоп у рэчышчы ракі Крывінка ў Сенненскім раёне. Культурны пласт змяшчае выдатна захаваныя рэшткі драўляных будынкаў.

«Мы праводзім падводныя раскопкі на помніку Крывіна-3 – гэта стаянка ранняга этапу паўночна-беларускай культуры (сярэдзіна і другая палова III тысячагоддзя да н.э.). Яна ўзнікла падчас найбольшага зніжэння ўзроўню вады ў старажытным возеры», – сказаў загадчык аддзела археалогіі першабытнага грамадства Інстытута гісторыі Максім Чарняўскі.

У ходзе работ былі выяўлены фрагменты глінянага посуду, вырабы з дрэва і косці, упрыгажэнні ў выглядзе падвесак і пацерак.

Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Фото: Институт истории НАН

Такая колькасць знаходак і іх захаванасць тлумачацца тым, што над помнікам археалогіі круглы год зверху ёсць вада і торф, якія не прапускаюць ні кісларод, ні сонечнае святло. Гэта ідэальныя ўмовы для артэфактаў з дрэва, косці, бурштыну і нават вяровак.

«Нам удалося знайсці вялікую колькасць драўляных калоў, палак і галін, з якіх была драўляная канструкцыя. Узрост яе складае каля 4,5 тыс. гадоў», – расказаў Максім Чарняўскі.

Частка драўляных калоў ляжыць у раскопе гарызантальна, а частка стаіць вертыкальна. Гэта гаворыць аб тым, што помнік паступова разбураўся па прыродных прычынах.

Археолаг растлумачыў, што ў другой палове II тысячагоддзя да н.э. клімат пачаў мяняцца, і стаянка старажытных людзей паступова сыходзіла пад ваду, пакуль цалкам не схавалася пад ёй на глыбіні двух метраў.

Унікальнасць гэтага помніка гісторыі заключаецца ў тым, што ён дае магчымасць беларускім вучоным вывучыць паўсядзённае жыццё людзей у эпоху неаліту. Таму што нідзе больш, акрамя як на «тарфяных паселішчах», вырабы з арганікі не захоўваюцца.