Спыталі ў мінчан, калі яны спяваюць гімн і куды бяруць з сабой сцяг

Беларускія сімвалы можна сустрэць на святах, спартыўных мерапрыемствах, на вуліцах горада, у розных установах – а як часта і дзе іх выкарыстоўваюць звычайныя мінчане?

У Беларусі ў другую нядзелю мая адзначаецца Дзень Дзяржаўнага сцяга, Дзяржаўнага герба і Дзяржаўнага гімна. Напярэдадні свята журналісты Times.by паразмаўлялі з мінчанамі і даведаліся, калі яны ў апошні раз спявалі гімн, якія асацыяцыі ў іх выклікае беларуская геральдыка і што больш за ўсё аб'ядноўвае людзей.

Лізавета заканчвае ў гэтым годзе 11-ы клас і рыхтуецца да паступлення ў ВНУ. Паводле слоў дзяўчыны, гімн яны спяваюць у школе кожны тыдзень. Беларускі сцяг часцей за ўсё бяруць з сабой, калі едуць з класам на спартыўныя мерапрыемствы – футбол або хакей.

«Зялёны колер на сцягу выклікае ў мяне асацыяцыі з прыродай, адчуваецца нейкі вайб свабоды. Думаю, для моладзі ў гэты дзень можна было б арганізаваць якія-небудзь квесты, майстар-класы, творчыя прасторы. Нядрэнна было б зрабіць і лекцыі, прысвечаныя гісторыі Беларусі», – выказвае сваё меркаванне Лізавета.

Былая выхавальніца дзіцячага сада Наталля лічыць, што нацыянальныя сімвалы збліжаюць людзей, асабліва калі іх правільна падаць.

«Цяпер слухаю гімн, калі ён гучыць па тэлевізары. Часцей за ўсё спяваю пра сябе – унікаю ў сэнс. У савецкі час у нас раніцай была зарадка, а потым таксама спявалі гімн – павага да такіх рэчаў у мяне з дзяцінства. Падабаецца, як да 9 Мая прыгожа ўпрыгожваюць Мінск сцягамі і беларускай сімволікай. У мінулым годзе змагла ўсё гэта ацаніць на рэпетыцыі парада Перамогі, а потым і на самім шэсці», – адзначае жанчына.

Паводле яе слоў, нацыянальны герб увасабляе сілу беларусаў, багацце і моц нашай краіны. «У іншых краінах часта ёсць зброя на гербах, а ў нас усё мірна. Спакойная праца людзей на карысць дзяржавы», – дадае Наталля.

Іван займаецца экспертызай дакументаў. Побач з ім – спадарожніца Марыя. Дзяўчына прыехала з Расіі, каб паглядзець Мінск.

У апошні раз малады чалавек спяваў беларускі гімн некалькі гадоў таму на Новы год, а са сцягам хадзіў на футбольны матч зборнай Беларусі супраць Нарвегіі на стадыён «Дынама».

«Спалучэнне чырвонага і зялёнага колеру мне здаецца залішне яркім, але фрагмент з арнаментам – цікавая канцэпцыя, наш культурны код. Ён збліжае людзей праз агульныя культурныя пасылы, мову і менталітэт. Беларусы за мяжой пазнаюць адзін аднаго па характары. Думаю, наша сувязнае звяно ў гэтым», – заяўляе Іван.

Якія сімвалы аб'ядноўваюць беларусаў?

«У кожнага з нас ёсць нейкія асацыяцыі з нашай краінай. Для мяне гэта ў першую чаргу гасціннасць і адносіны да людзей. З візуальных вобразаў адразу ўзгадваеш зубра і бусла. Вядома, наша краіна ўнікальная сваёй кухняй: усе любяць дранікі і мачанку. Акрамя таго, у нас вельмі прыгожая прырода – лясы, рэкі і балоты», – падкрэслівае малады чалавек.

Насустрач нам ідуць дзве студэнткі першага курса факультэта прыродазнаўства БДПУ. Карына і Надзея якраз будуць удзельнічаць ва ўрачыстым канцэрце, прымеркаваным да Дня сцяга, герба і гімна.

«Мы ўдзельнічаем у мерапрыемстве 10 мая – будзем падтрымліваць танцораў, удзельнічаць ва ўскладанні кветак. Сцяг у апошні раз трымала на хакейным матчы, калі ездзілі ад універсітэта. З ім адчуваеш пачуццё гонару, калі падтрымліваеш каманду», – адзначае Карына.

«Гімн мы спявалі ўчора на рэпетыцыі парада. Стаялі па стойцы «смірна», таму што гімн трэба паважаць. Наш сцяг прыгожы, яркі, з процілеглымі колерамі. Цяпер усе жартуюць пра «рэд і грын сцяг», а мы два ў адным. Сцяг больш для пазнавальнасці, а герб – для дэталізацыі», – кажа Надзея.

Дзяўчыны лічаць, што беларуская сімволіка стварае агульнасць.

«На свята прыходзіць шмат людзей розных узростаў дзеля адной мэты. Урачыстасць будзе маштабнай, усё ж у гэтай галіне ў нас вельмі крэатыўныя людзі працуюць», – падкрэслілі студэнткі.

Пётр Юр'евіч 11 гадоў на пенсіі, але працягвае працаваць. Беларускі сцяг у яго вісіць у вясковым доме.

«Наш сцяг – самы лепшы з усіх. Зелень – гэта нашы лясы. Чырвоны – гэта колер крыві, якую пралівалі нашы дзяды і бацькі. Арнамент – гэта нешта нацыянальнае, культурнае, як ручнікі. Ды і герб у нас вельмі прыгожы – амаль такі ж, як у савецкі час. Трошкі змяніўся, і гэта добра», – упэўнены мужчына.

Дарэчы, гімн Пётр Юр'евіч спявае на ўсіх вялікіх мерапрыемствах. На гэты раз – на Дзень Перамогі. Але тут жа дадае: часам бачыць, што моладзь не ведае слоў, і лічыць, што ў гэтым пытанні іх трэба больш падцягваць.

«Я ганаруся, што жыву ў Беларусі. У мяне бацька ваяваў, мае ўзнагароды. Таму нашы беларускія сімвалы – гэта тое, што павінна змацоўваць народ. Калі збіраюцца ўсе разам і дружна спяваюць гімн – гэта адразу цудоўнае свята», – кажа пенсіянер.

Студэнт 4-га курса Акадэміі кіравання Данііл прызнаецца, што свядома вучыць гімн пачаў толькі ва ўніверсітэце.

«У дзяцінстве некаторыя моманты ў тэксце мне былі незразумелыя, але, калі становішся старэйшы, разумееш, што ў словах гімна закладзены глыбокія сакральныя рэчы. Усё гэта адлюстроўвае не толькі дух беларусаў, але і гістарычныя моманты, культурную спадчыну. Наш сцяг бачу ўсюды – на мерапрыемствах, на дахах дамоў, ён даволі аб'ёмны. А вось герб трэба разглядаць блізка, там кожная дэталь мае значэнне», – дадае малады чалавек.

На яго думку, беларусаў аб'ядноўвае мова, традыцыі і святы, напрыклад Купалле.

«Каб свята Дня герба, сцяга і гімна прыцягнула моладзь, яно павінна быць маштабным і яркім. З атмасферай, якая зацягвае. Трэба больш інтэрактыўных конкурсаў, каб людзі выходзілі з запамінальнымі ўражаннямі», – разважае студэнт.

Ганна Уладзіміраўна – дацэнт кафедры сацыяльнай педагогікі. Расказвае, што беларускі гімн спявае рэгулярна на ўсіх святах факультэта, пачынаючы ад дня нараджэння ўніверсітэта і заканчваючы 8 Сакавіка.

«Наш нацыянальны сцяг, вядома, выклікае ў мяне самыя пазітыўныя асацыяцыі. Зялёны – колер спакою, чырвоны – надзея і барацьба, белы – чысціня. Герб БССР памятаю яшчэ з ХХ стагоддзя, і наш цяперашні варыянт ад яго адрозніваецца не вельмі. Падабаецца, што ў ім адлюстравана беларуская сімволіка, нацыянальна-культурны кантэкст. Сімвалы адлюстроўваюць нашу радзіму, нашу зямлю, а мы павінны быць дастойнымі таго, што ў нас ёсць», – упэўнена выкладчыца.