«Да яе можна прыйсці з любымі бедамі, і яна дапаможа»: людзі расказваюць аб цудах Валянціны Мінскай

Ратавала байцоў падчас Вялікай Айчыннай вайны і дапамагала ў вылячэнні анкахворых на тэрмінальнай стадыі. Расказваем аб цудах святой Валянціны Мінскай.

14 чэрвеня вернікі з усёй краіны з'едуцца да храма свяціцеля Мікалая Цудатворца ў вёсцы Станькава, дзе пройдуць урачыстасці ў гонар 20-годдзя праслаўлення блажэннай Валянціны Мінскай.

Але знакавыя месцы, дзе можна папрасіць святую аб патаемным, ёсць і ў сталіцы. Times.by пабываў у Свята-Духавым кафедральным саборы і Свята-Елісавецінскім манастыры, каб дакрануцца да таямніцы дзіўнага жыцця Валянціны Мінскай і пачуць гісторыі людзей, чые лёсы яна змяніла.

Прадказала савецкаму разведчыку, што яго жыццё выратуе дзіця

Мы прыязджаем у ціхую абіцель Свята-Елісавецінскага манастыра – тут цяпер вельмі зелена і спакойна.

Нас сустракае Уладзімір Чубракоў, супрацоўнік паломніцкай службы і незвычайна сціплы чалавек. Ён гадамі збірае самыя цікавыя факты з жыцця блажэннай Валянціны Мінскай, арганізуе мерапрыемствы ў яе гонар.

«Усё гэта не я арганізую! Бог арганізуе, я толькі прысутнічаю», – сціпла вызначае сваю ролю Уладзімір.

Размаўляем непасрэдна пад абразом блажэннай Валянціны ў найпрыгажэйшым храме святога Іаана Шанхайскага. Вернікі звяртаюцца да святынь, якія захоўваюцца тут, з малітвамі аб фізічным і духоўным вылячэнні.

Яшчэ пры жыцці святой да яе дома ў Станькава сцякаліся пакутныя – і атрымлівалі дапамогу. Дзверы заўсёды былі адчыненыя, як і адкрытае сэрца Валянціны, якая 30 гадоў, да самай смерці, была прыкавана да ложка з-за хваробы.

Яна паразіла яе пасля страт, якіх у жыцці Валянціны Мінскай было шмат: і блізкія Валянціны, і свяшчэннаслужыцелі, з якімі яна знаходзілася ў цеснай духоўнай сувязі, сталі ахвярамі сталінскіх рэпрэсій.

«Валянціна Мінская перажыла цяжкі багаборніцкі час, – расказвае Уладзімір. – Да 1939 года ў Мінску не было ніводнага дзеючага храма. Але людзі маглі прыйсці да матушкі Валянціны і атрымаць ад яе духоўнае суцяшэнне. Вернікі кажуць: «Дзякуй Богу за ўсё – і за смутак, і за радасць». Чалавечая трагедыя матушкі Валянціны павярнулася вялікім служэннем людзям».

Ёсць гістарычныя сведчанні аб тым, як Валянціна Мінская дапамагала байцам у гады Вялікай Айчыннай вайны.

Напалеон Рыдзеўскі – легендарны савецкі разведчык, удзельнік дыверсійна-разведвальнай групы «Джэк» быў асабіста знаёмы з блажэннай Валянцінай і не раз атрымліваў ад яе наказы, якія аказаліся прарочымі.

«Напалеону Рыдзеўскаму давялося апынуцца ў варожым тыле, ва Усходняй Прусіі. Перад адпраўленнем мама пераканала яго схадзіць да блажэннай Валянціны. Тая адразу паклікала яго да сябе, дала маленькі абраз Божай Маці з наказам шанаваць яго як сваё вока і сказала: «Ты застанешся жывы. Цябе выратуе дзіця».

Напалеон Рыдзеўскі аднёсся да ўсяго, што пачуў, скептычна: «Куды гэты абразок, у камсамольскі білет пакласці ці што? І якое дзіця ў варожым тыле можа мяне выратаваць?»

А калі дыверсійная група ўжо ехала на машыне ў аэрапорт, у святле фар з'явіўся сілуэт хлопчыка-падлетка. У ім Напалеон Рыдзеўскі пазнаў свайго сябра па партызанскім атрадзе Генадзя Юшкевіча. Тады 15-гадовага Генку.

Генадзь паляцеў разам з ім. І сапраўды, як і прадказала блажэнная Валянціна, выратаваў старэйшаму таварышу жыццё.

Група «Джэк» трапіла ў нямецкую засаду. Калі Напалеон уцякаў ад праследавання, ён наляцеў на буйны валун – і так моцна траўміраваў нагу, што больш не мог перамяшчацца самастойна. Разведчык сказаў групе адыходзіць – калі б засталіся з ім, гэта загубіла б усіх. Але Гена адмовіўся кінуць сябра. Больш за 70 км хлопец цягнуў параненага Напалеона Рыдзеўскага на сабе скрозь глухі лес. А калі да іх ушчыльную падышлі немцы, дапамог Напалеону зрабіць схрон пад паваленым дрэвам.

«Немцы пускалі па гэтым месцы аўтаматныя чэргі, але ні адна куля не зачапіла Напалеона і яго сябра. Усё перажытае знайшло адлюстраванне ў кнізе «Парашуты на дрэвах» і фільме «Выклікаем агонь на сябе», – дзеліцца Уладзімір. – Падзяку да Валянціны Мінскай Напалеон Рыдзеўскі пранёс праз усё жыццё і казаў сваёй жонцы, Галіне, што гэта жанчына дапамагла яму выжыць на вайне».

Парадзіха, трапіўшы ў рэанімацыю, бачыла вобраз Валянціны Мінскай

Уладзімір кажа, што яму давялося трымаць у руках сотні запісак да блажэннай Валянціны, у якіх людзі дзякавалі ёй за дапамогу ў самых розных сферах жыцця. Ад знаходжання любімага чалавека і працы да пазбаўлення ад згубных слабасцей і цяжкіх хвароб.

«Жанчыне паставілі тэрмінальную стадыю анкалогіі. У тыя гады, калі гэта гучала, як прысуд, – расказвае Уладзімір. – Яна ні есці, ні спаць не магла трое сутак. Зайшла ў Кафедральны сабор, узяла першую кніжку, якая трапілася ў рукі, і адправілася дадому. З прытуленай да грудзей кнігай упершыню з таго моманту, як агучылі дыягназ, заснула. А калі прачнулася, адчула, як да яе вяртаецца жаданне жыць. Кніга была жыціем святой Валянціны Мінскай. А жанчына гэта пачала выконваць рэкамендацыі ўрачоў, ездзіць на магілу блажэннай Валянціны, маліцца… І ўвайшла ў рэмісію, хоць гэта здавалася немагчымым».

Асаблівую дапамогу, кажа Уладзімір, святая Валянціна аказвае ў нараджэнні дзяцей. Яны з'яўляюцца ў пар, якім ставілі бясплоднасць дзесяцігоддзямі.

«Бачыў хлопца, які ішоў да магілы святой Валянціны з велізарным букетам белых руж. Пытаюся: «Можа, матушка дапамагла?» А ён адказвае: «Дапамагла! Дванаццаць гадоў у шлюбе, урачы сказалі, што дзяцей не можа быць. А ў гэту сераду ў мяне нарадзіўся сын», – з добрай усмешкай успамінае Уладзімір. – Святая Валянціна і ў родах дапамагае. Парадзіха трапіла ў рэанімацыю і адчула там прысутнасць жанчыны, якая дакранулася і сказала: «Я табе дапамагу». У гэты час яе мама малілася Валянціне Мінскай. І потым, калі маладая мама адышла ад родаў і прыйшла ў храм, яна пазнала на абразе тую самую жанчыну, якая ёй дапамагала».

Уладзімір кажа, што да магілы святой Валянціны людзі ідуць «і днём, і ноччу, і ў мароз, і ў сцюжу», таму што сваімі вачамі назіраюць цуды.

«Да пустога калодзежа за вадой не ідуць. Святая Валянціна Мінская казала: «Я памру, але прыходзьце да мяне як да жывой, і я вам дапамагу». І людзі адчуваюць яе дапамогу і любоў», – кажа Уладзімір.

Упала на рэйкі – і прасіла дапамогі святой Валянціны

Тры з іх сустрэліся з намі каля Кафедральнага сабора, адкуль кожную нядзелю адпраўляецца хрэсны ход да месца спачыну святой Валянціны Мінскай.

Раіса, Лілія і Марыя прыйшлі да блажэннай Валянціны ў розны час, кожная са сваім болем. Але аб'ядноўвае іх удзячнасць.

Раіса кажа, што святая Валянціна тройчы дапамагала ў выратаванні яе жыцця.

«Я верыла ў Бога, але нікуды не хадзіла, і аб Валянціне Мінскай нічога не ведала, – успамінае Раіса. – Пакуль муж не ўзяў кавалак зямлі пад дачу недалёка ад магілы матушкі Валянціны. Доўга я туды не ішла, не разумела, як гэта, навошта… А як дайшла ўсё ж такі, засталася побач на наступныя 20 гадоў. Працую, дапамагаю ўпрыгожваць месца пахавання і шчаслівая, што Гасподзь даў мне гэты шлях».

Аднойчы Раіса падчас турбот пашкодзіла нагу балгаркай так, што адкрыўся вялікі крывацёк, і жанчына страціла прытомнасць. У Раісы хворае сэрца, і сітуацыя была крытычнай.

«Урачам хуткай далі з сабой абразок святой Валянціны, а ўсе нашы пайшлі на яе магілку, сталі на калені і пачалі маліцца за маё выратаванне… Цудам мяне выратавалі», – дзеліцца Раіса.

І ўспамінае яшчэ два выпадкі. На эскалатары жанчына паслізнулася, упала і так моцна пашкодзіла нагу, што прагноз траўматолагаў быў несуцяшальным. Адзін сказаў станавіцца ў чаргу на замену сустава, другі быў катэгарычны: «Калі не зрабіць аперацыю, сядзеце ў інваліднае крэсла».

«Я не магла нармальна жыць і спаць ад болю, але кожную нядзелю прыязджала на магілу матушкі Валянціны і прасіла дапамогі, – расказвае Раіса. – У выніку нават без аперацыі абышлося! Прайшла лячэнне, шмат працую і ў свае 72 гады хаджу хрэсным ходам».

Трэці выпадак Раіса расказвае асабліва эмацыянальна. У яе закружылася галава ў метро. Жанчына ўпала на рэйкі – і выбрацца сама не магла.

«Ні рук, ні ног не адчувала, на твар шаль упаў, нічога не бачу, – успамінае Раіса. – Чую толькі, цягнік ужо нясецца, памалілася матушцы Валянціне… І ў апошні момант чыесьці рукі выцягваюць мяне наверх. Што гэта, калі не цуд».

Лілія ўдзячная святой Валянціне Мінскай за тое, што яе дачка зноў атрымала магчымасць хадзіць. Калі жанчына расказвае аб гэтым, яна не можа стрымаць слёз.

«У 15 гадоў дачка трапіла ў рэанімацыю з нейраінфекцыяй. Здарыўся параліч ніжніх канечнасцей, і ўрачы рыхтавалі мяне да таго, што дзіця можа паралізаваць цалкам, – успамінае Лілія. – Я прасіла матушку аб дапамозе, і, калі здавалася, што надзеі ўжо няма, змаглі знайсці і ўвесці патрэбнае лякарства, адбыўся водгук арганізма на тэрапію».

Тым не менш дачка па-ранейшаму магла толькі сядзець, колькі ні распрацоўвалі ногі – эфекту не было. Пакуль на магіле Валянціны Мінскай Лілія не сустрэла жанчыну, якая дала ёй кантакты выдатнага спецыяліста па рэабілітацыі. Цяпер дачка Ліліі не проста ходзіць, а прафесійна займаецца танцамі.

«Я ўсім цяпер кажу, што да матушкі Валянціны можна прыйсці з любымі бедамі, сумненнямі, цяжкасцямі, – пераканана Лілія. – І яна дапаможа ўсяму твайму роду».

Марыя кажа, што святая Валянціна падтрымала яе ў самы цяжкі момант жыцця, калі яна не адчувала глебы пад нагамі.

«Усё адно за адным: развод, які стаў узрушэннем, хвароба, бальніца… Стан быў настолькі цяжкім, што я доўгі час не магла працаваць. А на мне – двое маленькіх дзетак. Я ў гэтых складаных абставінах апынулася адна, і як справіцца з гэтым, не ведала, – успамінае яна. – Душа была неакрэплай – і ёй патрэбна была дапамога».

Марыя адправілася ў хрэсны ход да месца спачыну Валянціны, дзе ёй прапанавалі папрацаваць на святым месцы. Нечакана жанчына адчула, што гэта прыносіць палёгку і суцяшэнне.

«Хочацца толькі, каб усё атрымалася прыгожа і правільна, і ніякія іншыя, цяжкія думкі цябе не наведваюць. Розум супакойваецца. А калі побач людзі па душы, якія і гарбатай напояць, і добрым словам сагрэюць – чаго яшчэ хацець? З таго моманту, як я ўпершыню прыйшла да матушкі Валянціны, дзеткі мае ўжо выраслі і атрымалі вышэйшую адукацыю, а я сама знайшла любімую справу і спакой на сэрцы, – дзеліцца радасцю Марыя. – Толькі ўдзячнасць у мяне да святой Валянціны за ўсе міласці. І парада: калі патрэбна падтрымка, прыходзьце – і яна дапаможа».