Некалькі месяцаў жыла без газу, гарачай вады і ацяплення: мінчанка ў адзіночку пераехала ў вёску

Чатыры гады таму Крысціна пераехала з Мінска ў вёску: без грошай, у адзіноце і дэпрэсіі. І спачатку ў яе амаль апускаліся рукі. Сёння ж яна называе сябе абсалютна шчаслівым чалавекам. Як ёй гэта ўдалося?

Да дома Крысціны Яроменка вядзе асобная дарога. Акрамя яе ў маляўнічай вёсачцы (назву не ўказваем па просьбе гераіні матэрыялу) жыве толькі адна сямейная пара. Ды і тая на адлегласці.

У адказ на наша пытанне аб тым, ці не страшна ёй тут, дзяўчына ўсміхаецца: «Тут жа няма людзей, дык чаго мне баяцца? Да мяне сюды толькі казулі, лісы, кабаны і ласі прыходзяць. А звяроў я вельмі люблю – і гэта ўзаемна».

Аб рашэнні з’ехаць з Мінска, першых цяжкасцях у вёсцы і выхадзе з жыццёвага тупіка Крысціна адкрыта расказала Times.by.

У доме нас сустракае вялікая пушыста-птушыная кампанія. Сабакі заліваюцца браханнем, куры разбягаюцца ўрассыпную, а кошка выглядае з-пад ложка, куды шмыгнула пры выглядзе гасцей. Крысціна падобная на дыснееўскую прынцэсу ў акружэнні жывёл. Кагосьці яна выратавала сама, а хтосьці прыехаў да яе на часовую ператрымку і рэабілітацыю.

Вось малыш Акім – яго раней выкарыстоўвалі для развядзення. Ён жыў у падвале, у цеснай клетцы з кучай іншых сабак. З-за гэтага лапы Акіма практычна атрафіраваліся і ён развучыўся хадзіць. А цяпер жвава наразае кругі вакол любімай гаспадыні.

А ў кошкі Аўрыл паралізаваныя заднія лапы. Што, зрэшты, не перашкаджае ёй жвава цікавіцца ўсім, што адбываецца, і раз-пораз выскокваць з укрыцця.

Напагатове і Кай з Гаэлем: у аднаго – хворае сэрца, у другога – суставы. Але абодва ўважліва сочаць за гасцямі і гатовы кінуцца на абарону Крысціны, якая дала ім жыццё ў любові і без болю.

У Крысціны быў уласны рэабілітацыйны цэнтр, але чатыры гады таму бізнес разваліўся.

«Гэта быў самы крызісны год у маім жыцці. Разваліўся і цэнтр рэабілітацыі, у які я ўклала вельмі шмат сіл, і мой шлюб. Трэба было тэрмінова знайсці месца, куды я змагу пераехаць не толькі са сваімі гадаванцамі, але і з жывёламі, якія праходзілі ў мяне рэабілітацыю. І я зразумела, што гэта будзе вясковы дом», – успамінае яна падзеі чатырохгадовай даўнасці.

Дзяўчына прызнаецца, што рашэнне аб куплі з прычыны свайго эмацыянальнага стану прымала практычна ўсляпую. На той момант у яе была дыягнаставана дэпрэсія: не было сіл нават на элементарныя рэчы – не тое што на цвярозы аналіз рынку і ацэнку нерухомасці.

Ды і вопыту не было: Крысціна нарадзілася і вырасла ў Мінску, а пераязджала ў вёску з «Зялёнай гавані», дзе жыла з мужам. Праўда, прызнаецца, што ў элітным комплексе не змагла адчуць сябе як дома.

«Я марыла аб простым жыцці: вёсцы, курачках і прасторы, каб выйшаў на ганак – і нікога навокал. Гэтага пры куплі дома і прытрымлівалася. Сорак кіламетраў ад Мінска, двухпавярховы будынак, адсутнасць суседзяў. Я прадала ўсё, што ў мяне было, улезла ў велізарныя даўгі – і толькі потым зразумела, што мяне чакае», – расказвае суразмоўца.

За дом, у якім, па сутнасці, былі толькі сцены і дах, Крысціна аддала 47 тысяч долараў. На гэтым грошы скончыліся. А каб жыць тут, трэба было ўкласці яшчэ столькі ж.

«Я не ведала, што трэба праверыць пры куплі дома, якія будаўнічыя работы неабходна правесці і колькі ўсё гэта будзе каштаваць, – прызнаецца дзяўчына. – Думаю, дастаткова сказаць, што я нават не паглядзела, ці ідзе вада з крана. Рыхтавалася проста перавезці сюды свае рэчы, жывёл і пафарбаваць сцены ў прыемны колер».

Тое, што трэба тэрмінова вырашаць пытанне з водазабеспячэннем, газам і ацяпленнем, Крысціна ўсвядоміла, калі ўехала ў дом восенню. Было вельмі холадна, а з тэхнікі працаваў толькі чайнік.

«Памятаю, трэба было сагрэць гэты чайнік дзесяць разоў запар, каб нармальна памыцца, – і так працягвалася некалькі месяцаў. Я тады вельмі шмат плакала. А калі не плакала – працавала», – з сумнай усмешкай успамінае Крысціна.

Яна добра памятае і самы цяжкі дзень першага года ў вёсцы: пасля работы вярталася дадому за поўнач – і ў старой машыне перастала дзейнічаць каробка перадач. Крысціна ўвязла непасрэдна пасярод лесу, да дома было больш за 3 кіламетры, а ў салоне – дзве сабакі. Цемра, холад і адчуванне поўнай бездапаможнасці.

Першы парыў – патэлефанаваць сябрам. Але вырашыла справіцца самастойна: неяк, з горачкі, дакацілася, спаліўшы каробку перадач да канца. Прыйшла ў халодны дом, дзе было ад сілы пяць градусаў цяпла, і разрыдалася ад стомленасці.

«Мне здавалася, што дом правярае мяне на трываласць – і я не спраўляюся, – расказвае Крысціна. – Але цяпер думаю, дом проста мяне выхоўваў. І гэта лепшая школа жыцця, якая ў выніку зрабіла мяне дарослым чалавекам».

Падтрымлівала дзяўчыну ў той перыяд толькі мама. І, нечакана для яе самой, людзі, чыіх імёнаў яна дагэтуль не ведае. Крысціна з удзячнасцю ўспамінае момант, калі прыехала з работы стомленая, «як той беспрытульны сабака», і ўбачыла на ганку сваёй «будкі» ананімны падарунак: гародніну, ягады і «закатки».

«Я ні з кім не вяла сардэчных размоў. І людзі, якія прынеслі мне гэты падарунак, дакладна не ведалі, што ў мяне ў той момант не заставалася грошай нават на ежу. Гэта і тады, і цяпер кранае да слёз», – кажа яна.

А праз тры месяцы падключылі ваду і газ. Да гэтай падзеі Крысціна рыхтавалася, як да свята: «Накупляла розных бомбачак для ванны, набрала вады, блізкай да тэмпературы кіпеню. Залезла ў гэтую ванну, сяджу там і літаральна плачу ад шчасця. Таму што ўсё атрымалася – я ў сваім доме, у сваёй ванне, і ў мяне ёсць гарачая вада. Відаць, трэба было ўсё гэта перацярпець, каб усвядоміць каштоўнасць такіх простых рэчаў».

Але радавацца было рана: трэба было падшываць дах, устанаўліваць дзверы, будаваць адмостку, ставіць агароджу.

Як гэта зрабіць самастойна, дзяўчына не ўяўляла, а знайсці адэкватных і сумленных будаўнікоў аказалася няпроста. Былі і сарваныя тэрміны, і завышаныя цэны, і паблажлівыя адносіны, маўляў, мала што гэта дзяўчынка хоча, зробім па-свойму. Патраціўшы нямала грошай і нервовых клетак, Крысціна ў выніку абзавялася кантактамі выдатных майстроў і каштоўным вопытам, а таксама многае навучылася рабіць сама.

«Умею арудаваць шрубавёртам і малатком! – смяецца дзяўчына. – А яшчэ магу прыбіць тое, што адвалілася, пафарбаваць тое, што аблупілася, памахаць лапатай або касой, у залежнасці ад сезона. Усё гэта неад’емная частка вясковага жыцця, якое я палюбіла».

«Дыснееўская прынцэса» займаецца тайскім боксам, сілавымі трэніроўкамі, дрыфтам, марыць пра матацыкл, на якім будзе заваёўваць мясцовыя прасторы лясоў і палёў. А яшчэ збірае расліны, кнігі, іграе на фартэпіяна… І атрымлівае трэцюю вышэйшую адукацыю – на гэты раз па псіхалогіі, першая была філалагічная, другая – ветэрынарная. На пытанне, як жа ўсё гэта спалучаецца ў адным чалавеку, суразмоўца парыруе – «гарманічна!».

Баксёрскія навыкі Крысціне ў паўсядзённым жыцці ні разу не спатрэбіліся. За ўсе чатыры гады, што жыве адна, яна спалохалася толькі раз. Ды і то – не чалавека.

Аднойчы пачула, як за дзвярыма нехта ходзіць. Справа была да ночы, нічога толкам не відаць – толькі сілуэт даволі буйнага звера, шэрага і худога. Першая думка – воўк. І раз ён прыйшоў да дома, значыць, шалёны. Крысціна спачатку спалохалася, але потым адважылася крыху адчыніць дзверы і пасвяціць ліхтарыкам: страшэнны шэры воўк аказаўся знясіленым сабакам.

«У выніку гэты «воўк» начаваў у мяне дома. Пару дзён ад’ядаўся, адсыпаўся і прыходзіў у сябе. А потым пайшоў, дзелавы, і нават не азірнуўся на развітанне: спадзяюся, вярнуўся да сябе дадому», – усміхаецца суразмоўца.

Крысціна кажа, што гэта адзіная сітуацыя, у якой адчула дыскамфорт ад таго, што жыве адна – і на адлегласці ад людзей. А так адзінота ёй вельмі даспадобы.

«Падпісчыкі ў сацсетках часта пішуць: «А побач участкі не прадаюцца? Так класна ў вас, ціха, спакойна, бязлюдна». Я аджартоўваюся: «Мне таксама падабаецца, што тут ціха, спакойна і бязлюдна, таму, не, участкі не прадаюцца», – смяецца яна.

«Час тут цячэ інакш, ён запавольваецца. Паспяваеш заўважаць, як разам з малюнкамі за акном змяняюцца поры года. Начамі бачыш велізарнае зорнае неба, а раніцамі прачынаешся ад шчэбету птушак. Выходзіш у хатнім адзенні ў свой сад, дзе твае кветачкі, яблыні, слівы… І разумееш, што ты абсалютна шчаслівы чалавек», – кажа на заканчэнне Крысціна.