Доктар, які ўмее ўсё: гісторыя ўрача, 35 гадоў працуючага на сяле

Адзін з лепшых дактароў краіны расказаў аб даступнасці высокіх тэхналогій у медыцыне на сяле.

Дадаць у асноўныя
крыніцы Google

Мікалай Іванавіч Клімко прыехаў у аграгарадок Райца ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці 35 гадоў таму. З тых часоў ён працуе загадчыкам мясцовай амбулаторыі.

«Прыгожае тут месца, добрыя людзі, – кажа ён. – Вядома, у мяне была магчымасць паехаць, але не захацеў. Я горад не люблю».

Times.by наведаў амбулаторыю ў Райцы і даведаўся, чым медыцына на сяле адрозніваецца ад гарадской.

Працаваць у вёсцы захацеў сам

Аднапавярховы будынак Райцаўскай амбулаторыі ўрача агульнай практыкі знаходзіцца ў вельмі маляўнічым месцы. Побач з ім – шматгадовы парк з разгалістымі дрэвамі і дваранская сядзіба XIX стагоддзя. У ёй, дарэчы, працуе музей беларускай культуры і побыту.

У амбулаторыі прасторна і светла, акуратны рамонт і сакавітыя жывыя кветкі на падаконніках.

Цяпер на гадзінніку каля 10:30, а гэта значыць, што асноўны паток пацыентаў разышоўся па дамах. Больш за ўсё людзей прыходзіць з самай раніцы – здаць аналізы. У цэлым да амбулаторыі адносяцца 2 аграгарадкі і 21 вёска ў радыусе 19 кіламетраў, а дапамогу тут атрымліваюць больш за 1,8 тыс. чалавек. Сярод іх – каля 200 дзяцей.

Мікалай Іванавіч Клімко разам з жонкай, таксама ўрачом, у Райцу трапілі ў 1991 годзе. Работу тут ім прапанавалі ў абласным аддзеле аховы здароўя – месца спадабалася, так яны і засталіся. Сам доктар родам з невялікага горада ў Гродзенскай вобласці – Дзятлава.

У Райцы ён працуе ўжо 35 гадоў. Год таму Мікалай Іванавіч стаў лаўрэатам першай ступені ў намінацыі «Урач агульнай практыкі» рэспубліканскага конкурсу «Урач года». Гэта заслужаная ўзнагарода за шматгадовую працу ў медыцыне.

«Спецыфіка работы на сяле ў тым, што доктар тут павінен умець усё: і прастуду вылечыць, і рану зашыць, і швы зняць, і катэтар паставіць… Пацыенты звяртаюцца з усімі праблемамі са здароўем, і наша задача не толькі аказаць медыцынскую дапамогу, але і дыферэнцыраваць захворванні, – тлумачыць урач. – Калі хтосьці мае патрэбу ў больш спецыялізаванай дапамозе, мы накіроўваем або ў раённую, або ў міжраённую бальніцу».

Як гэта выглядае на практыцы? Мікалай Іванавіч прыводзіць прыклад: звярнулася пацыентка з рэзкім болем у паясніцы, прыступ знялі, аналізы ўзялі і выказалі меркаванне, што гэта мочакамянёвая хвароба нырак. У гэты ж дзень яе накіравалі ў цэнтральную раённую бальніцу, што ўсяго ў 20 кіламетрах ад амбулаторыі, на УГД і дадатковае абследаванне.

Папярэдняга запісу, як у гарадскіх паліклініках, у амбулаторыі няма.

«Штосьці пачне балець – і пацыенты адразу ідуць да нас. У гэтым плане мы арыентуемся на патрэбы сельскіх жыхароў, а ім без папярэдняга запісу зручней, – тлумачыць Мікалай Іванавіч. – Вядома, на дыспансерызацыю, вакцынацыю або, калі трэба, даабследаванне мы запрашаем па тэлефоне, а за некаторымі, хто па нейкіх прычынах праігнараваў візіт да доктара, нават можам прыехаць».

Мікалая Іванавіча ў аграгарадку ведаюць усе, могуць звярнуцца і ў нерабочы час. Доктар нічога незвычайнага ў гэтым не бачыць, усім акажа дапамогу.

«Больш вам скажу: я ведаю ўсе праблемы мясцовых жыхароў – і медыцынскія, і часам нават не медыцынскія», – усміхаецца ён.

У амбулаторыі, акрамя прыёму ўрача агульнай практыкі, ёсць кабінет стаматолага і дзённы стацыянар на чатыры ложкі. Апошні асабліва актуальны для пацыентаў, якім важна паставіць кропельніцу і пры гэтым няма патрэбы кругласутачна знаходзіцца ў бальніцы.

Некалькі гадоў таму мясцовая гаспадарка «Свіцязянка-2003» набыла амбулаторыі ў Райцы транспарт. На гэтай машыне Мікалай Іванавіч і ездзіць на выклікі па вёсках, а яны здараюцца кожны будны дзень.

Як высокія тэхналогіі прыйшлі ў вёску

Самае галоўнае ў медыцыне на сяле, на думку Мікалая Іванавіча, даступнасць. Пры гэтым у жыхароў вёскі ёсць магчымасць не толькі атрымаць кансультацыю на месцы, але і даабследавацца ў раённых або міжраённых цэнтрах. Прычым дыягностыку праводзяць у найкарацейшыя тэрміны.

Напрыклад, цяпер чаканне КТ або МРТ тут каля аднаго тыдня, што не заўсёды магчыма нават у сталіцы. КТ пацыентам Райцаўскай амбулаторыі праводзяць у бальніцы ў Навагрудку, МРТ – у Лідзе.

«Наш міжраённы цэнтр – Лідская цэнтральная раённая бальніца. Канцэнтрацыя высокаўзроўневай спецыялізаванай дапамогі ў такіх клініках – вельмі добрае рашэнне. Чалавеку не трэба ехаць кудысьці за сотні кіламетраў, а можна атрымаць усю дапамогу фактычна на месцы, – кажа Мікалай Іванавіч. – Напрыклад, гэтымі днямі мы накіравалі туды пацыентку, якой патрэбна каранаграфія. Гэта рэнтгенаўскае абследаванне сасудаў сэрца. Працэдуру ёй правялі на другі дзень пасля шпіталізацыі».

Паводле слоў Мікалая Іванавіча, сельскім жыхарам даступна і тэлемедыцына.

«Калі мы хочам дадаткова пракансультавацца з калегамі і пачуць яшчэ адно меркаванне, то можам непасрэдна накіраваць у абласное аддзяленне бальніцы ў Гродне інфармацыю па любым пацыенце. Нам прыйдзе адказ з рэкамендацыямі, або бальніца назначыць дату шпіталізацыі», – тлумачыць ён.

Што самае важнае ў рабоце

Мясцовыя жыхары паважаюць Мікалая Іванавіча за прафесіяналізм. А што для гэтага патрэбна? Сакрэт просты: адказна адносіцца да кожнага пацыента.

«У многіх хвароб – схаванае цячэнне, атыповае, але трэба ўсё роўна ўнікаць у сітуацыю, – адзначае ён. – Пры той жа артэрыяльнай гіпертэнзіі чалавек можа гадамі хадзіць з павышаным ціскам і гэтага не заўважаць, а калі ўжо штосьці пачне балець, можа быць позна. Таму важна ўсё выявіць своечасова і, пакуль няма сур'ёзнай сімптаматыкі, паўплываць на тое, каб чалавек пачаў лячыцца».

Самымі прыемнымі момантамі ў рабоце ён лічыць выздараўленне пацыентаў, а пачаткоўцам урачам раіць адносіцца да прафесіі з павагай: «Толькі так вы будзеце адчуваць цікавасць да работы, а не проста прыходзіць і адпрацоўваць. Вядома, людзі бываюць розныя і да ўсіх трэба знайсці падыход, але заўсёды важна старацца дапамагчы».

У свабодны ад работы час Мікалай Іванавіч займаецца пчалярствам, майструе прадметы з дрэва і катаецца з унучкай на веласіпедзе.

«Пасля работы я таксама люблю пакатацца і праветрыць галаву: паездзіш туды-сюды – так і псіхалагічная разрадка атрымаецца», – кажа ён нам на развітанне.